Μήνας: Μάιος 2012

Οι φοιτητές/τριες του τμήματος Κοινωνικής Εργασίας των Α.Τ.Ε.Ι. Πάτρας στα πλαίσια των σπουδών τους, μας επισκέπτονται και δείχνουν μεγάλο ζήλο για να κατανοήσουν τα προβλήματα του σχολείου και να δώσουν κάθε δυνατή βοήθεια.

Παρακάτω βρίσκονται οι απόψεις δύο φοιτητριών της Διονυσίας και της Δέσποινας που βρίσκονται μαζί μας το σχολικό έτος 2011-2012. 

“Όλοι έχουμε ακούσει τους όρους Αυτισμός, Νοητική Yστέρηση, Σύνδρομο Down. Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να έχεις ακούσει αυτούς τους όρους και στο να τους γνωρίζεις ή να είσαι σε επαφή με άτομα που πάσχουν από αυτές τις ασθένειες.

παρουσιάζουν αυτά τα προβλήματα. Η μέρα που γνωρίσαμε αυτά τα παιδιά είναι απερίγραπτη, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Μούδιασμα, χαρά, απορία, φόβος, αγανάκτηση (η οποία κυρίως αφορούσε το πως τα παιδιά ταλαιπωρούνται από τέτοιες προβλήματα).Αρχικά αντικρίζαμε παιδιά διαφορετικών ηλικιών, με διαφορετικές ανάγκες όπου το καθένα αποτελεί μια διαφορετική προσωπικότητα. Ίσως είναι δύσκολο να κατανοήσουμε αυτές τις περιπτώσεις και για ποιο λόγο προκαλούνται αλλά είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν αυτά τα παιδιά.

Μεγάλη εντύπωση μας προκάλεσε το γεγονός ότι δίνουν απλόχερα την αγάπη τους. Σε αγκαλιάζουν, σε φιλούν και αρέσκονται με πολύ απλά πράγματα όπως είναι μια ζωγραφιά, μια αγκαλιά, ένα λουλούδι. Έχουν αυτή την αγνότητα στα μάτια τους που λείπει από πολλά άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Η αγκαλιά τους περικλείει τόση αγάπη σαν να είσαι δικός τους άνθρωπος ακόμα κι αν δεν σε γνωρίζουν. Χαίρονται στο άκουσμα της μουσικής όπως όλοι μας, τους αρέσει να χορεύουν, να ζωγραφίζουν, να τραγουδούν, να παίζουν και να εκφράζονται με διάφορους τρόπους.

Καθώς περνά ο καιρός εξοικειωνόμαστε μαζί τους και κατανοούμε περισσότερο τις ανάγκες τους. Παρατηρούμε τον τρόπο με τον οποίο οι καθηγητές τα διδάσκουν (ο οποίος είναι πολύ δύσκολος καθώς έχουν ν’ αντιμετωπίσουν διάφορες περιπτώσεις) και πως αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις (όπως είναι η κρίση κάποιου παιδιού) και καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι το έργο που επιτελούν αυτοί οι άνθρωποι. Για να μάθουν τα παιδιά ένα πράγμα θα τους πάρει πολύ χρόνο, ακόμα και μήνες. Έτσι λοιπόν οι καθηγητές θα πρέπει να επιμείνουν μέχρι όλα τα παιδιά που είναι σε ένα τμήμα να μάθουν και έπειτα να συνεχίσουν σταδιακά έως ότου τα παιδιά στο τέλος να έχουν αποκομίσει ορισμένα πράγματα απ’ αυτά που τους διδάσκουν.

Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να πούμε πως εντύπωση ακόμα μας έκανε παρακολουθώντας μαθήματα όπως είναι η χοροθεραπεία, η κηπουρική, ότι παιδιά με Νοητική υστέρηση, Σύνδρομο Down μπορούν να μάθουν χορό ή να ενασχοληθούν με τη φροντίδα των φυτών. Δεν πιστεύαμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Μάλιστα ορισμένα παιδιά προσπαθούν πολλές φορές μέχρι να εκτελέσουν σωστά και με ακρίβεια την εργασία τους. Η καθημερινότητα με αυτά τα παιδιά αποτελεί μια συνεχή εξερεύνηση και συνάμα πρόκληση διότι πέρα από το ότι πρέπει να «μπεις στο δικό τους κόσμο» και να κατανοήσεις τις ανάγκες τους, οι οποίες είναι διαφορετικές κάθε φορά (καθώς το καθένα αποτελεί και μια διαφορετική ολότητα) έχεις να διδαχθείς και να αποκομίσεις πολλά από αυτά!